"Ben kafes, sen sarmaşık;
Dolan dolanabildiğin kadar!
"

2 Kasım 2012 Cuma

Neden böyle uzaktayım kendimden...



Şimdi belki senin yanında
 Ey eylül beni anla
 Neden böyle uzaktayım kendimden
 Dalıp gitmiş gibiyim bir menekşenin ilk defa menekşe oluşuna
 Ey sabah sen de bana hatırlat
 Oturmuş da toprağın üstüne
 Akarsuyun güzelliğine ağlayan o kadını
 Kederle mutluluk yan yana.

Ey yalnızlık, yalnız değilim
 Sen bana başka türlü gelirsin
 Yıllar yılı görmediğim bir arkadaş gibi
 Kimbilir kaç kere unutmuşuzdur yüzlerimizi
 Büsbütün yabancıdır konuştuklarımız
 Birlikte olsak da bütün gün
 İlk karşılaşmanın güzelliği kadar sürer
 Görüşmek üzere ayrılırız.

Kalbim var, gök
 Tanımıyorum kendimi gene de
 Hepsi gitmiş bir isteklerim kalmış yalnız
 Gel gör ki susturmuşlar onu da işte
 Bekle bekle bekle bekle Gözlerim bir noktaya takılı
 Gün günden daha keskin
 Gün günden daha anlamlı
 İyi biliyorum kalbim
 Bakınca korkutan beni bile.

Bir durgunluk ki nasıl
 Ama anlıyorum her şey bu durgunluktan kopacak
 Bekleyelim kalbim
 Alışalım şimdiden
 Nasıl mı, ne zaman mı?
 Bizim de bir bildiğimiz var, gök.

Hiç yorum yok: