"Ben kafes, sen sarmaşık;
Dolan dolanabildiğin kadar!
"

25 Nisan 2013 Perşembe

Aklımı kaçırdığıma dair bir dedikodu yayıyorlar..

-İyi misin?
+Değilim. Hem de hiç değilim. Sensiz tαm αnlαmıylα bok gibiyim. Her şeye gülüyorum. Tutαmıyorum kendimi. Alev αlıyor yαnαklαrım, αl αl oluveriyor. Sonrα göz yαşlαrım αkıyor, durdurαmıyorum.
Kalbimi söküp alsalar yaşayabilir miyim ki? Nereye kadar dayanabilirim ben böyle?
Kafa dinlemek, seni istemek, seni özlemek. Daha çok yemek yiyip “İyiyim ben yaaee” imajını takınmak. Hıı çok mutluyum. Nah mutluyum.
Bir insan nasıl olur da bağlanabilir ki bu kadar? Nasıl alışabilir ki hemencicik?
Gidince nasıl yıkılır bir insan? Nasıl böyle yüzlerce parçaya bölünür?
Kaçıp gitmem gerek bu şehirden.
Ve tekrar soracak olursan, ben iyi değilim. Hiç değilim.

Obsesif kompulsif

Genç Werther'in Acıları'nın insanları intihara meyilli hale getirdiği söylenir özellikle de gençleri.
Fakat bana ters etki yaptı intihardan soğudum, soğumakla kalmayıp tırstım da.
Zavallı Werthercik, kafama sıkıp gideyim buralardan derken alnına sıkıp bütün gece beyni akmış şekilde ölümü bekledi.

Oysa ki bana silahla intihar en kısa süre acı çektiren, en kesin çözümmüş gibi geliyordu.
Bir de aşırı doz uyuşturucudan ölmek var; tabii şanslıysan, eğer bir salak seni hastaneye falan götürürse, sen de ağır hasar almışsan sinir sistemin felç olmuş şekilde yaşamak zorunda kalabilirsin. Bir de öldürücü dozun miktarını, yapılış şeklini bi eroinman bilir ancak. Şimdi bana damarını bul enjeksiyondaki sıvıyı boşalt deseler kalırım öyle. Dün de Trainspotting'i izleyip bozuk psikolojimi iyice bozdum. Gerçi orada intihar eden falan yoktu ama bolca eroin tüketmek de bir nevi ölüme niyetlenme.

Çokça ilaç yut desen o da ölmemek açısından çok riskli, karaciğerin iflas eder hastanede ciğer bekleyerek yaşamaya devam edebilirsin.

Daha birçok yöntem bulunabilir tabi ama hangileri acısız olacak?
Yüksek bina bulup çatısına çıkmak çok zahmetli ve tantanalı."Gençlerimize Ne Oluyor" başlığında anahaber bültenlerinde, gazete sürmanşetlerinde sık sık adınız geçer artık.

Ben kendime hedef koymuştum geçenlerde; 30 yaşıma kadar yine böyle mutsuz olursam, hayattan beklediğim hiçbir şeyi elde edemediysem intihar edecektim. Tabi burada lay lay ölmeyi planlıyorum deyince işin bi ciddiyeti kalmadı. Ama gerçekten beynim akmış şekilde ölümü beklemek istemiyorum. Neyse.

zor değil


Ben bağımlıları takdir ederim. Herkesin kör bir kaza kurşununa veya ani bir hastalığa kurban gitmeyi beklediği dünyada, bağımlıların yolun sonunda kendilerini neyin beklediğini bilmek gibi bir lüksü vardır. Nihai kaderin kontrolünü birazda olsun eline almıştır ve bağımlılığı sayesinde ölüm sebebi büsbütün sürpriz olmaktan çıkmıştır.